آوار کابوس جنگ‌افروزی غرب روی رویای بدون خشونت جهان
مجمع عمومی سازمان ملل در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۷ (۲۵ خرداد ۱۳۸۶) با تصویب قطعنامه A/RES/۶۱/۲۷۱ روز دوم اکتبر (۱۰ مهر) را به‌عنوان روز جهانی عدم خشونت تعیین کرد؛ این روز جهانی فرصتی برای ترویج پیام عدم خشونت، ازجمله از طریق آموزش و آگاهی‌بخشی عمومی است و قطعنامه یادشده بر اهمیت جهانی اصل عدم خشونت و تمایل به تضمین فرهنگ صلح، مدارا، تفاهم و عدم خشونت تاکید مجدد می‌کند.
این قطعنامه همچنین بر پیوند میان عدم خشونت، مدارا، حقوق بشر، توسعه، درک متقابل و احترام به تنوع تاکید کرده است.
دلیل تعیین روز دوم اکتبر به‌عنوان روز جهانی عدم خشونت، سالروز تولد مهاتما گاندی است که فلسفه عدم خشونت یا آهیمسا Ahimsa در رویکرد وی نسبت به تغییر‌های اجتماعی و سیاسی نقشی محوری داشت.
آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل در بیانیه خود به مناسبت روز جهانی عدم خشونت در سال ۲۰۲۶ تصریح کرد: بهترین راه برای مقابله با بی‌عدالتی، تقلید از بی‌رحمی و خشونت ناشی از تبعیض و سرکوب نظام‌مند نیست، بلکه بهره‌گیری از ابزار‌های گفت‌و‌گو و عدم خشونت برای ایجاد پل‌های تفاهم، تامین کرامت و خلق تغییری پایدار است.
وی با اشاره به تنش ها، تفرقه‌ها و درگیری‌های فزاینده جاری، اظهار کرد: مردم در رنج هستند؛ فقر و نابرابری میان برخورداران و محرومان شکاف ایجاد کرده است و ارکان صلح و توسعه یعنی منشور سازمان ملل، حقوق بشر، حقوق بین‌الملل و دیپلماسی و گفت‌و‌گو نادیده گرفته شده و بی‌هیچ‌گونه مؤاخذه‌ای نقض می‌شوند.
روز جهانی عدم خشونت در سال ۲۰۲۶ در حالی گرامی داشته می‌شود که واقعیت میدانی در غزه، لبنان، کارائیب، ... نشان‌دهنده تداوم کشتار سازمان‌یافته است و در این میان ردپای خونین بازیگرانی به چشم می‌خورد که تقریبا در تمامی موارد حضور مستقیم و غیرمستقیم دارند.
براساس گزارش‌های وزارت بهداشت غزه که سازمان ملل و رسانه‌های معتبر بین‌المللی آن را قابل‌اتکا می‌دانند، از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ (۱۵ مهر ۱۴۰۲) تا اواخر سپتامبر ۲۰۲۶ (اوایل مهر ۱۴۰۵) بیش از ۷۴ هزار فلسطینی در نوار غزه شهید و بیش از ۱۷۵ هزار نفر مجروح شده‌اند؛ بخش عمده‌ای از قربانیان زنان و کودکان بوده‌اند.
آتش‌بس تحت حمایت آمریکا که از ۱۰ اکتبر ۲۰۲۵ (۱۸ مهر ۱۴۰۴) اجرایی شد، نتوانست خشونت را متوقف کند و از آن زمان بیش از هزار و ۴۰۰ فلسطینی دیگر بر اثر نسل‌کشی رژیم صهیونیستی جان خود را از دست دادند.
در عین حال، رژیم صهیونیستی کنترل نظامی بخش‌های وسیعی از غزه را حفظ کرده، ورود کمک‌های بشردوستانه را محدود ساخته و بازسازی را به تاخیر انداخته است، در حالی که جمعیت آواره همچنان با کمبود غذا، آب، دارو و سرپناه روبه‌روست.
آمریکا نقش محوری در ایجاد، تشدید و تداوم این خشونت ایفا کرده است؛ این کشور بزرگ‌ترین تامین‌کننده کمک‌های نظامی به رژیم صهیونیستی است و در طول جنگ بسته‌های چندمیلیارد دلاری تسلیحاتی تصویب و ارسال کرد.
استفاده مکرر از حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل توسط آمریکا مانع از تصویب قطعنامه‌های آتش‌بس الزام‌آور شد و پوشش دیپلماتیک گسترده‌ای برای ادامه عملیات نظامی رژیم صهیونیستی فراهم آورد.
گزارش فرانچسکا آلبانیز، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور سرزمین‌های فلسطینی اشغالی، جنگ غزه را جنایت جمعی توصیف کرده که با همدستی دولت‌های ثالث، به‌ویژه آمریکا، تداوم یافته است؛ کمیسیون تحقیق سازمان ملل نیز به این نتیجه رسید که مقام‌ها و ارتش رژیم صهیونیستی اعمال نسل‌کشی شامل کشتن اعضای گروه، ایجاد آسیب جسمی و روانی شدید و تحمیل شرایط زندگی با هدف نابودی فیزیکی را مرتکب شده‌اند.
رژیم صهیونیستی نیز به‌عنوان عامل مستقیم عملیات نظامی، با بمباران‌های گسترده، محاصره و جابه‌جایی اجباری جمعیت، خشونت را تشدید کرده است؛ این رژیم حتی پس از آتش‌بس، حمله‌های هوایی و زمینی خود را ادامه داده است.
صنعت تسلیحاتی رژیم صهیونیستی در این دوره رونق بی‌سابقه‌ای یافت و در سال ۲۰۲۵ رکورد صادرات ۱۹٫۲ میلیارد دلاری را ثبت کرد و به هفتمین صادرکننده بزرگ جهان تبدیل شد؛ سیستم‌های تهاجم هوایی، پهپاد‌ها و تجهیزات نظارتی که در جنگ علیه غزه و تجاوز نظامی به ایران آزموده شده بودند، به بازار‌های اروپا، آسیا و کشورهای توافق ابراهیم فروخته شدند؛ این صادرات سودآور، جنگ را به منبع درآمد تبدیل کرد و انگیزه تداوم درگیری را افزایش داد.
متحدان آمریکا و رژیم صهیونیستی نیز در این فرآیند سهیم بوده‌اند؛ آلمان به‌عنوان دومین تامین‌کننده بزرگ تسلیحات رژیم صهیونیستی در دوران جنگ، صد‌ها میلیون یورو مجوز صادرات صادر کرد؛ انگلیس با پرواز‌های نظارتی متعدد بر فراز غزه و برخی کشورهای اروپایی با خرید سیستم‌های دفاعی صهیونیستی، به تقویت توان نظامی این کشور کمک کردند.
در سطح گسترده‌تر، آمریکا در سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ تجاوز نظامی مشترک با رژیم صهیونیستی علیه ایران انجام داد، حمله‌هایی علیه یمن و سومالی انجام داد و به بهانه مبارزه با مواد مخدر، قایق‌ها را در کارائیب منفجر و قتل‌های فراقضایی را مرتکب شد.
این مداخله‌های چندجانبه، تنش‌های منطقه‌ای را تشدید و چرخه خشونت را گسترش داد.
گزارش‌های سازمان ملل تاکید می‌کنند که تامین تسلیحات، حمایت دیپلماتیک و بی‌عملی در برابر نقض آشکار حقوق بین‌الملل، همدستی فعال در جنایت‌ها را شکل می‌دهد.
در حالی که روز جهانی عدم خشونت، مقابله با بی‌عدالتی از مسیر آگاهی جمعی را توصیه می‌کند، اما در عمل، بازیگران غربی و متحدانشان با سلاح، پول و دیپلماسی خشونت را تغذیه می‌کنند.
در غزه و دیگر نقاط، غیرنظامیان قربانی سیاست‌هایی می‌شوند که منافع استراتژیک و تجاری را بر جان انسان‌ها ترجیح می‌دهند.
سکوت در برابر این خشونت‌های مرگبار یا توجیه آن‌ها نه بی‌طرفی، بلکه مشارکت در تداوم کشتار است؛ همدستی با آمریکا، رژیم صهیونیستی و متحدانشان در ایجاد، تشدید و تداوم این جنایت‌ها، به معنای پذیرش مسئولیت اخلاقی و سیاسی در قبال مرگ هزاران انسان بی‌گناه است.
فقط با توقف حمایت نظامی، مطالبه پاسخگویی واقعی و اولویت دادن به حقوق بشر می‌توان به پیام روز عدم خشونت وفادار ماند.