رویای نوبل صلح ترامپ پشت سد واقعیت جنگ‌طلبی
نگاهی به اسامی نامزد‌های احتمالی جایزه نوبل صلح در سال ۲۰۲۶ و موضع‌گیری و اظهارنظر‌ها در این رابطه نشان می‌دهد که امید‌های دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا برای برنده شدن این جایزه بار دیگر بر باد رفته است.
به گزارش دیلی‌بیست، ترامپ برای کسب جایزه سال گذشته، کارزار لابی‌گری بی‌سابقه‌ای را به راه انداخت و با طرح ادعا‌های بی‌اساس مدعی می‌شد که نامزدی شایسته برای بردن جایزه نوبل صلح است.
وی رقابت را به ماریا کورینا ماچادوی ونزوئلایی واگذار کرد، هرچند برنده ونزوئلایی بعدا مدال طلای خود را به ترامپ داد؛ این اقدام ماچادو نگرانی‌هایی را برانگیخت که ممکن است ترامپ امسال نیز دست به چنین حرکت نمایشی عجیبی بزند.
هاکون گیرلو، سرپرست موسسه تحقیقات صلح اسلو، با اشاره به هیئت داوری ۵ نفره، گفت: فکر می‌کنم وقایع سال گذشته درباره جایزه نوبل صلح و اینکه ماریا کورینا ماچادو پس از دریافت جایزه آن را به ترامپ داد، بر برخی از ملاحظات آن‌ها تاثیر خواهد گذاشت.
وی تصریح کرد: یکی از نگرانی‌های احتمالی کمیته این است که آیا اعطای جایزه به یک فرد، ممکن است او را تحت فشار ترامپ قرار دهد یا خیر؛ به گمانم کمیته بررسی خواهد کرد که آیا این جایزه ممکن است بیش از آنکه سودمند باشد، زیان‌بار باشد.
یکی از نام‌هایی که به‌عنوان برنده احتمالی جایزه نوبل صلح ۲۰۲۶ مطرح می‌شود، پاپ لئو است؛ نخستین پاپ متولد آمریکا بار‌ها با ترامپ، به‌ویژه بر سر مسئله جنگ علیه ایران، دچار اختلاف‌نظر شده و به مدافعی سرسخت برای صلح جهانی بدل شده است.
مدیر موسسه بین‌المللی تحقیقات صلح استکهلم، گفت: جایگاه پاپ فراتر از یک چهره صرفا مذهبی است؛ وی به یک اندیشمند و صاحب‌نظر پیشرو تبدیل شده است.
موفقیت پاپ لئو خشم ترامپ را برمی‌انگیخت؛ کسی که رئیس کلیسای کاتولیک را ضعیف خوانده و مدعی شده بود که وی جان بسیاری از کاتولیک‌ها را به خطر می‌اندازد، زیرا رویکردش در قبال جنگ علیه ایران با ترامپ متفاوت است.
ترامپ در ماه آوریل در شبکه اجتماعی تروث سوشال تهدید کرد که امشب یک تمدن کامل نابود خواهد شد و هرگز دیگر احیا نخواهد گشت.
سخنان وی جهان، ازجمله رئیس کلیسای کاتولیک را شوکه کرد؛ پاپ لئو به همین دلیل از ترامپ انتقاد کرد.
وی خطاب به خبرنگاران گردآمده در ایتالیا گفت: امروز، همان‌طور که همه می‌دانیم، چنین تهدیدی علیه تمام مردم ایران نیز وجود دارد و این واقعا غیرقابل‌قبول است؛ قطعا مسائل حقوق بین‌الملل در اینجا مطرح است، اما فراتر از آن، این یک مسئله اخلاقی مربوط به خیر و صلاح مردم در کلیت و تمامیت آن است.
اویویند استنرسن، مورخی که درباره جایزه نوبل صلح پژوهش کرده است، گفت که این کمیته ممکن است برای حفاظت از نظام بین‌المللی که خود مروج آن است، ناچار به اتخاذ موضعی قاطع شود.
وی گفت: آن‌ها تحت فشار خاصی هستند تا در برابر ترامپ سرسختی نشان دهند؛ در این وضعیت حساس بین‌المللی، شرایط امسال ایجاب می‌کند که جایزه صلح در راستای دفاع از حقوق بین‌الملل و حقوق بشر اهدا شود.
تلاش ترامپ برای کسب این جایزه معتبر در سال گذشته، حول محور ادعای عجیب و بحث‌برانگیز وی درباره پایان دادن به چندین جنگ در سراسر جهان می‌چرخید؛ وی مدعی شده بود که به جنگ رژیم صهیونیستی علیه ایران، مناقشه فلسطین، درگیری‌های هند و پاکستان، رواندا و جمهوری دموکراتیک کنگو، تایلند و کامبوج، ارمنستان و جمهوری آذربایجان، مصر و اتیوپی و صربستان و کوزوو پایان داده است.
در یکی از موارد، اصلا درگیری‌ای وجود نداشت که بخواهد پایان یابد؛ موارد دیگر روز‌ها به طول انجامیدند و سران درگیر در آن‌ها، ادعا‌های ترامپ را درباره اینکه وی به آن درگیری‌ها پایان داده است، زیر سوال برده‌اند.
ازجمله این موارد، ترامپ مدعی شد که آمریکا میانجی صلح میان هند و پاکستان بوده است؛ صلحی در رابطه با بخشی از مناقشه ارضی دیرینه بر سر منطقه کشمیر.
این در حالی است که قائم‌مقام وزارت خارجه هند، گفت: مذاکرات مربوط به توقف عملیات نظامی به‌صورت مستقیم میان هند و پاکستان و از طریق کانال‌های موجود که میان ارتش‌های ۲ کشور برقرار است، انجام شد.
این اظهارات ظاهرا هرگونه ادعایی درباره نقش داشتن آمریکا در توقف خصومت‌ها را رد می‌کند.
زمانی که ترامپ جایزه سال گذشته را نبرد، نروژ را مقصر دانست؛ این در حالی است که هیئت داوران این جایزه، مستقل از کشوری عمل می‌کند که مقر آن در آنجا قرار دارد.
در عین حال، وقتی ماچادو جایزه خود را به او داد، کمیته مربوطه اعلام کرد که این جایزه غیرقابل‌انتقال است.