۲۵ سال پس از ۱۱ سپتامبر؛ آمریکا به دنبال اهداف جدید برای جنگ ادعایی با تروریسم
به مدت یک ربع قرن، آمریکا با حملههای پهپادی مراسم عروسی را هدف قرار داده، افراد را ربوده و در بازداشتگاههای مخفی شکنجه کرده و ماهیگیران را به خاک و خون کشیده است؛ اقدامهایی که به نام مبارزه با تروریسم، موجب گسترش وحشت و ترور در سراسر جهان شدهاند.
به گزارش میدلایست آی، یک ربع قرن از حادثه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (۲۰ شهریور ۱۳۸۰) میگذرد و وقایع آن روز همچنان بر زندگی روزمره در آمریکا سایه افکنده و آن را شکل میدهند؛ هرچند بیان این نکته شاید کلیشهای به نظر برسد.
پیامدهای ۱۱ سپتامبر برای بسیاری از افرادِ خارج از مرزهای آمریکا، از نظر جسمی و روانی بسیار فاجعهبارتر بود؛ ازجمله برای میلیونها انسانی که از افغانستان تا عراق و فراتر از آن، در جریان آنچه «جنگ جهانی علیه تروریسم» توصیف میشد، کشته و مثله شده یا در معرض تشعشعات رادیواکتیو قرار گرفتند و به اشکال گوناگون هدف حمله واقع شدند.
با نام ۱۱ سپتامبر، شکنجههای نظاممند سازمان سیا در «سایتهای سیاه» (بازداشتگاههای مخفی) متعدد در سراسر جهان و آن زندان بدنام و غیرقانونی آمریکا در خاک اشغالی کوبا به خاطر میآیند.
فرهنگ لغت کمبریج واژه تروریسم را این گونه تعریف میکند: اقدام خشونتآمیز یا تهدیدهایی که با هدف ایجاد ترس در میان مردم عادی و برای دستیابی به اهداف سیاسی طراحی شدهاند.
در عین حال، تکرار این مطلب که این جنگِ بهاصطلاح علیه تروریسم، خود مصداق بارز و آشکار تروریسم بوده است، خستهکننده شده است؛ در واقع، نیازی به گفتن نیست که عادت ارتش آمریکا به کشتار بیرویه، نقش بهسزایی در ایجاد ترس میان مردم عادی داشته است؛ حملههای پهپادی به مراسم عروسی تنها یک نمونه از «اقدام خشونتآمیز» است.
البته براساس روایت رسمی، آمریکا همواره و برای همیشه قربانی تروریسم معرفی میشود، نه عامل اصلی و عمده آن؛ روایتی که پیوسته توسط تشکیلات رسانهای شرکتیِ شرمآوری ترویج میشود که تحت هیچ شرایطی حاضر نیست حقیقت را در برابر قدرت بیان کند.
البته ناگفته نماند که رژیم صهیونیستی نیز در زمینه ادعای قربانیِ تروریسم بودن، رقیب سرسختی برای آمریکا بوده است؛ رژیم صهیونیستی حاضر نیست از جایگاه خودخواندهاش بهعنوان قربانی شماره یک تروریسم در تاریخ جهان دست بکشد و کاری هم به کارِ سابقه طولانیاش در ایجاد وحشت و ترور علیه فلسطینیها ندارد.
همانطور که قابل پیشبینی بود، رژیم صهیونیستی بیدرنگ با موج «جنگ علیه تروریسم» پس از ۱۱ سپتامبر همراه شد و زمینه را برای نسلکشی تمامعیار در نوار غزه هموار کرد؛ نسلکشیای که اکنون با حمایت آمریکا و علیرغم وجود یک آتشبس ظاهری، با شتاب ادامه دارد.
نکته مهم اینکه دولت آمریکا، علاوه بر ایجاد وحشت در سراسر جهان، در راستای پیشبرد اهداف سیاسی خود، در هراسافکنی میان شهروندان خویش نیز عملکردی بسیار موثر و البته بحثبرانگیز داشته است.
درست پس از حادثه ۱۱ سپتامبر، مردم عادی آمریکا مستعد این باور بودند که اگر بیمحابا و بیهدف شروع به بمباران کشورهای دیگر نکنیم، همگی توسط هواپیماهای سمپاشِ حاملِ عامل سیاهزخم (آنتراکس) یا تهدیدهایی حتی هولناکتر، نابود خواهیم شد.
البته باید اذعان کرد که جورج دبلیو بوش که دوران ریاستجمهوریاش مصادف با واقعه ۱۱ سپتامبر بود و در نتیجه مسئولیت هدایت کشور به سوی جنگ را بر عهده داشت، جنگجویی نبود که چندان رعب و وحشت در دلها ایجاد کند؛ شاید تا حدی به این دلیل که وی ناتوانیای بیمارگونه در بیان جملههای صحیح و منسجم داشت.
با وجود این، برای پیشبرد ماشین جنگی، چهرههای دیگری که هیبتی بسیار هراسانگیزتر داشتند، حامی و پشتیبان رئیسجمهور بودند؛ ازجمله این افراد میتوان به دیک چنی، معاون وقت رئیسجمهور آمریکا، اشاره کرد.
روند فکری جنگطلبانه پس از ۱۱ سپتامبر به خوبی برای توجیه انواع و اقسام اعمال خلاف دولت آمریکا در داخل و خارج از مرزهای این کشور و بهطور کلی برای تثبیت نظم جهانی مبتنی بر این اصل که آمریکا میتواند هر کاری که میخواهد انجام دهد، عمل کرد.
یک ربع قرن جلوتر از حادثه ۱۱ سپتامبر، دونالد ترامپ، رئیسجمهور فعلی آمریکا سنت انجام هر کاری که میخواهد را با یک سیاست خارجی دیوانهوار که کاملا بدون قید و بند تعهدات قانونی بینالمللی یا نگرانیهای اخلاقی است، به سطح دیگری برده است.
از تلاش برای آغاز جنگ علیه ایران گرفته تا قتل فراقضایی ماهیگیران و دیگر افراد در کارائیب، تا آدمربایی سران کشورهای خارجی و تغییر نام خودجوش پهنههای آبی، ترامپ جان تازهای به مصونیت امپراتوری بخشیده است.
ترامپ همچنین حوزه اختیارات را گسترش داده است؛ از «جنگ علیه تروریسم»، به گونهای که سازوکارهای قدیمی «ضد تروریسم» که پس از ۱۱ سپتامبر توسعه یافته بودند، اکنون علیه مهاجران و هر کس دیگری که ترامپ دوست ندارد، به کار گرفته میشوند.