نشریه آمریکایی: فاجعه سیریک نشانه شکست اخلاقی آمریکا است
نشریه آمریکایی wake weekly در مطلبی به موضوع حمله آمریکا به مراسم عروسی در سیریک ایران در دهم شهریور ۱۴۰۵ پرداخته و آن را شکست اخلاقی آمریکا توصیف کرده است.
به گزارش wake weekly، مراسم عروسی یکی از شکنندهترین و معنادارترین لحظات بشریت است؛ این مراسم جایی است که خانوادهها دور هم جمع میشوند، کودکان بین اقوام میدوند، نسلها برای جشن گرفتن احتمال آینده گرد هم میآیند؛ تصور مکانی که کمتر از خانهای پر از افرادی که در حال جشن گرفتن ازدواج هستند، با جنگ مرتبط باشد، دشوار است.
به همین دلیل است که حمله گزارششده آمریکا به مراسم عروسی در سیریک که منجر به جان باختن غیرنظامیان و جراحت بسیاری دیگر شد، چیزی بسیار بزرگتر از یک حادثه غمانگیز دیگر در یک درگیری دوردست را نشان میدهد.
این یک پرسش اساسی در مورد استفاده از قدرت آمریکا مطرح میکند؛ وقتی یک عملیات نظامی یک تجمع غیرنظامی را نابود میکند، چرا باید از قربانیان خواسته شود که ثابت کنند بیگناه بودهاند؟ بار مسئولیت باید در جایی که باید یعنی بر دوش کشوری که حمله را آغاز کرده است، باشد.
گزارشهای رسیده از صحنه جنایت، ازجمله تجزیه و تحلیل تصاویر، ویدیوها و قطعههای سلاحهای موجود، پرسشهای جدی را در مورد اینکه آیا مهمات آمریکایی بهصورت مستقیم به محل عروسی برخورد کرده یا خیر، مطرح کرده است؛ آمریکا ادعا کرده است که غیرنظامیان را هدف قرار نمیدهد و این حادثه در دست بررسی است، اما بررسی انجامشده توسط همان نهاد مسئول عملیات، زمانی که جان غیرنظامیان از دست رفته است، نمیتواند پاسخ نهایی باشد.
این کشور نمیتواند در حالی که از شفافیت خودداری میکند، خواستار اعتماد باشد؛ اگر واشنگتن مدعی است که یک هدف نظامی مشروع در آن مکان وجود داشته است، مسئولیت دارد که شواهد را نشان دهد؛ باید توضیح دهد که چه اطلاعاتی حمله را توجیه کرده، چه کسی عملیات را تایید کرده، چه اقدامهای احتیاطی انجام شده و چرا یک منطقه غیرنظامی حاوی خانوادهها یک خطر قابل قبول در نظر گرفته شده است.
قوانین جنگ به این دلیل ایجاد شدند که تاریخ درس دردناکی به بشریت آموخت؛ بدون پاسخگویی، ضرورت نظامی میتواند بهانهای برای تخریب نامحدود شود؛ قوانین بینالمللی بشردوستانه از نیروهای مسلح میخواهد که بین غیرنظامیان و نظامیان تمایز قائل شوند و اقدامهای احتیاطی را برای جلوگیری از آسیب غیرضروری به غیرنظامیان انجام دهند.
این قوانین مانعی برای امنیت نیستند؛ آنها حداقل حمایتهایی هستند که مانع از تبدیل شدن جنگ به مجوزی برای نابودی جان بیگناهان میشوند.
فاجعه سیریک بخشی از یک الگوی بزرگتر است که در آن رنج غیرنظامیان اغلب با واژگانی منفعل توصیف میشود: خسارت جانبی، عواقب ناخواسته یا اشتباههای عملیاتی؛ این واژگان ممکن است فنی به نظر برسند، اما در پشت هر یک از آنها یک داستان انسانی نهفته است: کودکی که هرگز بزرگ نخواهد شد، والدی که هرگز بازگشت یکی از اعضای خانواده خود را به خانه نخواهد دید و جامعهای که جشنی را به یاد خواهد آورد، زیرا شبی بود که در آن همه چیز تغییر کرد.
مشکل فقط خود بمب نیست؛ مشکل عمیقتر، فرهنگ سیاسی است که اجازه میدهد مرگ غیرنظامیان ناشی از سلاحهای آمریکایی به جای بحرانهای اخلاقی، به رویدادهای خبری موقت تبدیل شود.
سالهاست که مقامهای آمریکا در مورد دفاع از دموکراسی، حقوق بشر و قوانین بینالمللی صحبت کردهاند، اما این اصول وقتی بهصورت گزینشی اعمال میشوند، معنای خود را از دست میدهند؛ یک کشور نمیتواند ادعا کند که از جهانی مبتنی بر قانون حمایت میکند، در حالی که از بررسی کامل اقدامهای خود در هنگام آسیب دیدن غیرنظامیان خودداری میکند.
تعهد واقعی به حقوق بشر به چیزی بیش از اظهار تاسف نیاز دارد؛ این امر مستلزم تحقیقات مستقل، افشای عمومی تصمیمهای مربوط به هدفگیری است؛ خانوادههای آسیبدیده از حمله در سیریک، پس از وقوع حادثه، شایسته چیزی بیش از همدردی هستند؛ آنها شایسته پاسخ هستند.
این گفتوگو همچنین باید شامل بررسی پیامدهای گستردهتر اقدامهای نظامی و اقتصادی آمریکا باشد؛ سیاستهای طراحیشده در واشنگتن اغلب با ادعای استراتژی، بازدارندگی و منافع ملی مورد بحث قرار میگیرند، اما برای مردم عادی، این سیاستها به گونهای متفاوت تجربه میشوند.
عروسی در سیریک نباید به فصل فراموششده دیگری در تاریخ طولانی رنج غیرنظامیان در جنگهای آمریکا تبدیل شود، بلکه باید به لحظهای تبدیل شود که آمریکاییها یک پرسش دشوار، اما ضروری بپرسند: وقتی سلاحهایی که نام ما را یدک میکشند، همان زندگیهایی را که ادعا میکنیم از آنها محافظت میکنیم، نابود میکنند، چه اتفاقی برای جایگاه اخلاقی ما میافتد؟
یک عروسی باید نمایانگر امید باشد؛ هرگز نباید به مدرکی از میزان ورود جنگ به زندگی بشر تبدیل شود.