آلکاتراز تمساحی رژیم صهیونیستی؛ الگوی دیرینه استفاده از حیوانات برای تحمیل رنج به فلسطینیها
از نوشتههای استعماری تئودور هرتزل بهعنوان موسس صهیونیسم سیاسی گرفته تا حمله با سگها، گرازهای وحشی و زندانهای دارای خندقهای پر تمساح، حیوانات مدتهاست که در پروژه صهیونیستی برای ایجاد رعب و وحشت در میان فلسطینیها به کار گرفته شدهاند.
ایتامار بنگویر، وزیر امنیت داخلی راست افراطی رژیم صهیونیستی، در حال اجرای برنامههایی برای ساخت یک خندق پر از تمساح به طول ۱۷۰ متر و با هزینه ۶.۳ میلیون دلار در اطراف زندان کتزیوت، محل نگهداری اسیران فلسطینی، است.
این ابتکار که مستقیما از بازداشتگاه مهاجرتی آلکاتراز آمریکا که اکنون تعطیل شده، الهام گرفته شده است، با هدف ترساندن اسیران فلسطینی انجام میشود و بنگویر ادعا میکند که این کار بار کارکنان زندان را کاهش داده و به مشکل ازدحام جمعیت رسیدگی میکند.
عیدیت سلیمان، وزیر محیط زیست رژیم صهیونیستی برای تسهیل این پروژه، تمساح نیل را از یک «حیوان وحشی تحت حفاظت» به یک «حیوان وحشی تحت مدیریت» تغییر طبقهبندی داد و به نهادهای سراسری مانند سازمان زندانهای رژیم صهیونیستی اجازه داد تا آنها را تحت شرایط امنیتی خاص نگهداری کنند.
سازمانهای حقوق بشر، ازجمله بتسلم B’Tselem، این طرح را بهعنوان طرحی بهشدت شرورانه و بیمعنی محکوم کردهاند و آن را با شرایط غیرانسانی گزارش شده در آلکاتراز تمساحی آمریکا مقایسه کردند؛ آنها همچنین نگرانی خود را در مورد بدرفتاری بیشتر با اسیران فلسطینی ابراز کردهاند.
به گزارش میدلایست آی، اوایل ماه جولای، وزیر امنیت داخلی رژیم صهیونیستی اعلام کرد که این رژیم از کروکودیلهای نیل بهعنوان نگهبان زندان برای اسیران فلسطینی استفاده خواهد کرد.
این برنامه از زندان کتزیوت، بزرگترین زندان رژیم صهیونیستی در صحرای نقب آغاز خواهد شد؛ این زندان بهعنوان یک اردوگاه کار اجباری با امنیت بالا مورد استفاده قرار میگرفت که هزاران فلسطینی بین سالهای ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۵ در جریان انتفاضه اول در آن اسیر بودند؛ فلسطینیها کتزیوت را بهعنوان اردوگاه انصار سوم میشناختند.
بنگویر از مرکز بازداشت مهاجران جدید فلوریدا، ملقب به «آلکاتراز تمساحی» که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، سال گذشته از آن بازدید کرد، الهام گرفته است؛ این زندان وحشت در یک تالاب وسیع نیمهگرمسیری پر از تمساح، کروکودیل و پیتون قرار دارد.
این نمونهای از یک مستعمرهنشین است که الهامبخش مستعمرهنشین دیگری میشود.
حیوانات مدتهاست که در استراتژیهای رژیم صهیونیستی برای تسلط و سرکوب فلسطینیها و بازگرداندن فلسطین به گذشته عبری موهوم آن، نقش داشتهاند؛ سران صهیونیست و رژیم صهیونیستی مرتبا فلسطینیها را با حیوانات مقایسه کردهاند، اما جنگ حیوانات رژیم صهیونیستی فراتر از استعارهها است و حیوانات واقعی را درگیر میکند.
سران صهیونیست و رژیم صهیونیستی مدتهاست که فلسطینیها را «حیوان» توصیف میکنند؛ به نوان مثال، یوآو گالانت، وزیر جنگ سابق رژیم صهیونیستی، برای توجیه آغاز نسلکشی خود در غزه، فلسطینیها را «حیوانات انساننما» نامید؛ در مقابل، در دهههای ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰، موشه دایان، وزیر جنگ وقت رژیم صهیونیستی، فلسطینیها را زنبور و سگ نامید.
مناخیم بگین، نخستوزیر رژیم صهیونیستی در دهه ۱۹۸۰، رافائل ایتان، رئیس سابق ستاد ارتش این رژیم و اسحاق شامیر، نخستوزیر سابق رژیم صهیونیستی هم فلسطینیها را به حیوانات و حشرات تشبیه کردند؛ از قضا، در سال ۲۰۰۰، ایهود باراک، نخستوزیر رژیم صهیونیستی فلسطینیها را تمساح توصیف کرد و به نظر میرسد طرح بنگویر این است که تمساحهای واقعی از تمساحهای استعاری محافظت کنند.
باید توجه داشت که طرح بنگویر، جنگ حیوانات علیه فلسطینیها را آغاز نمیکند، بلکه رژیم صهیونیستی دهههاست که از حیوانات برای سرکوب و تحقیر فلسطینیها استفاده میکند و با ماشین کشتار خود هم فلسطینیها و هم حیوانات را هدف قرار میدهد.
در یک گزارش تکاندهنده از شبکه الجزیره انگلیسی در نوامبر ۲۰۲۳، رفعت العریر، نویسنده و شاعر فلسطینی که داوطلبانه با شهرداری غزه همکاری میکرد، بینندگان را در باغوحش ویرانشده شهر میگرداند و حیوانات مرده و گرسنه را مستند میکرد؛ یک هفته بعد، رژیم صهیونیستی در بحبوحه نسلکشی مداوم خود، قتل ننگین العریر و چند نفر از اعضای خانوادهاش را انجام داد.
شهرکنشینان صهیونیست، گاو و دیگر دامهای فلسطینی نیز دزدیدهاند؛ رژیم صهیونیستی حتی در سال ۲۰۱۸ افعی بومی فلسطین را دزدید و آن را «مار بومی» خود اعلام کرد.
نگرانی صهیونیستها از حیوانات، بهویژه مارها، به تئودور هرتزل، برمیگردد که در خاطرات خود شرح داده است که با مردم بومی و حیوانات فلسطین چه باید کرد.
پس از بیش از یک قرن استعمار و اخراجهای صهیونیستی، فلسطینیها و مارهایشان متأسفانه برای رژیم صهیونیستی و استعمارگران صهیونیستش در این کشور باقی ماندهاند.
در طول قیمومت انگلیس بر فلسطین، انگلیسیهای استعمارگر، سگهای نژادپرست آفریقای جنوبی (سگهایی که در دوران آپارتاید یا پس از آن، توسط صاحبان سفیدپوست برای حمله یا ترساندن سیاهپوستان تربیت و استفاده شدهاند) را وارد و در اواخر دهه ۱۹۳۰ آنها را در سیاهچالهای خود علیه انقلابیون ضد استعماری فلسطینی رها کردند.
انگلیسیها سگها را پیش از اینکه آنها را به حمله به اسیران فلسطینی وادار کنند، گرسنه نگه میداشتند و تحریک میکردند.
با وجود این، از سال ۱۹۶۷، صهیونیستها جنگ حیوانات واقعی را علیه فلسطینیها به راه انداختهاند؛ مدتها قبل از پروژه نگهبانی با تمساح، آنها از سگها، گرازهای وحشی، گوسفندان، گاوها، گوزنها، الاغهای وحشی و پرندگان بهعنوان ابزار ظلم استفاده میکردند و همچنان به این کار ادامه میدهند.
خیالپردازیهای موهوم الهامبخش آوراهام یوفه، ژنرال ارتش رژیم صهیونیستی در سال ۱۹۴۸ بود که بعدها نخستین رئیس سازمان طبیعت و پارکهای اراضی اشغالی شد تا آنچه را که صهیونیستها «بازگشت» و «معرفی مجدد» گونههای جانوری موجود در کتاب مقدس مینامیدند، آغاز کند.
کشتن سگهای فلسطینی و بیرون راندن شترهای فلسطینی از سرزمین مادریشان، سرنوشتی نه چندان متفاوت با سرنوشتی است که رژیم صهیونیستی بر سر خود مردم فلسطین آورده است، همه برای اینکه این سرزمین را به سرزمین موهوم خود همانطور که ایروس بریورمن، استاد حقوق و وکیل محیط زیست صهیونیست، استدلال کرد، تبدیل کند.
رژیم صهیونیستی همچنین رسم رایج نگهداری سهرههای طلایی، پرندگان کوچکی که در فلسطین و کشورهای عربی همسایه به دلیل رنگهای زیبا و آوازهای دلربایشان ارزشمند هستند، جرمانگاری کرده است، اما جنگ حیوانات رژیم صهیونیستی بسیار خشونتآمیزتر از این موضوع هاست.
از سال ۲۰۰۹، شهرکنشینان صهیونیست گرازهای وحشی را علیه فلسطینیها در کرانه باختری به سلاح تبدیل کردهاند؛ این کار را دوباره در سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ انجام دادند، زمانی که شهرکنشینان صهیونیست گرازها را سوار کامیونها کردند و آنها را در نزدیکی جوامع فلسطینی رها کردند که برخلاف مستعمرات محصور و غیرقانونی صهیونیست در نزدیکی، همچنان در معرض تهاجم گرازها هستند.
گرازها به مردم فلسطین و دامها حمله و آنها را زخمی کردهاند و در عین حال محصولات کشاورزی را از بین بردهاند؛ رژیم صهیونیستی فلسطینیها را از کشتن این گرازها منع میکند، زیرا مدعی است که آنها گونههای حفاظتشدهای هستند!
استفاده از گرازها بهعنوان سلاح ادامه دارد؛ در آوریل ۲۰۲۵، ارتش رژیم صهیونیستی ۱۸ گراز را در اکتابا، روستایی فلسطینی در نزدیکی اردوگاه پناهندگان نور شمس در کرانه باختری اشغالی، رها کرد؛ رژیم صهیونیستی ساکنان اردوگاه را بیرون رانده و شروع به تخریب اردوگاه کرده بود؛ هدف از این گرازها ایجاد رعب و وحشت در فلسطینیهایی بود که به دنبال بازگشت به خانه بودند.
در عین حال، رژیم صهیونیستی در جریان نسلکشی در غزه با مشاهده اینکه فلسطینیها در غزه برای حملونقل، تحویل آب، جمعآوری هیزم، کشاورزی و تیمهای امدادی به الاغها و اسبها وابسته هستند، سرقت الاغها را بخشی از تلاشهای نسلکشی خود قرار داد.
صدها الاغ بازمانده ربوده و دزدیده شدند؛ بیش از ۹۷ درصد از جمعیت حیوانات غزه ازجمله گاو، گوسفند، بز، اسب، قاطر و الاغ از زمان شروع نسلکشی، به همراه ۸۴ درصد از پوشش گیاهی آن، از بین رفتهاند.
در کرانه باختری نیز، شهرکنشینان صهیونیست مرتبا به دامهای فلسطینی حمله میکنند، آنها را میدزدند و میکشند؛ گزارش عفو بینالملل جزئیات این جنگ حیوانات ازجمله تصرف چراگاههای فلسطینی توسط رژیم صهیونیستی را شرح میدهد.
در حالی که سگهای بومی فلسطینی به بهانه حمایت از محیط زیست اراضی اشغالی کشته شدند، سگهای اروپایی برای حمله به فلسطینیها و بهتازگی تجاوز به آنها وارد میشوند.
هلند، تامینکننده اصلی این سگهای مهاجم نژادپرست است؛ واحد اوکتز (Oketz) یگان ویژه و عملیاتی سگهای نظامی ارتش رژیم صهیونیستی (IDF) همچنین سگهایی را از دیگر تامینکنندگان اروپایی وارد میکند و آنها را برای ایجاد وحشت در میان غیرنظامیان آموزش میدهد.
بین اکتبر ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵، رژیم صهیونیستی دستکم ۱۴۶ حمله اوکتز انجام داده است که منجر به شهادت محمد بهار، یک فلسطینی ۲۴ ساله مبتلا به سندرم داون و اوتیسم، در خانهاش و جراحت دهها نفر شده است.
گروههای حقوق بشر بخش زیادی از این جنگ سگها را افشا کردهاند.
وحشتناکتر اینکه، رژیم صهیونیستی این سگهای نژادپرست را برای تجاوز به اسیران فلسطینی آموزش داده است، همانطور که در طول سال گذشته آشکار شد؛ حتی نیویورکتایمز سرانجام با توجه به وسعت این وحشت، گزارشی در مورد سگهای متجاوز آموزشدیده توسط رژیم صهیونیستی منتشر کرد.
ریاکاری مقامهای صهیونیست را میتوان در رای قضات دیوان عالی رژیم صهیونیستی دید که از نخستین کسانی در جهان بودند که تولید فوی گراس (جگر چرب) را در سال ۲۰۰۳ ممنوع و با تغذیه اجباری غازها و اردکهای اهلی در برابر شکنجه محافظت کردند.
البته همین دیوان شکنجه فلسطینیها را مجاز میداند؛ در سال ۲۰۱۵، رژیم صهیونیستی تغذیه اجباری فلسطینیهایی را که اعتصاب غذا کردهاند، در سیاهچالهای خود قانونی کرد، عملی که در سطح بینالمللی بهعنوان شکنجه محکوم شده است.