تداوم جنگ و کمبودها بیمارستانهای غزه را به نقطه فروپاشی رساندهاند
جنگ نسلکشی رژیم صهیونیستی علیه غزه، بخش پزشکی این منطقه محصور فلسطینی را از طریق حملههای مکرر به بیمارستانها، ازجمله بیمارستان الشفاء و همچنین محدودیتهای شدید در مورد آنچه میتواند وارد غزه شود، نابود کرده است.
به گزارش الجزیره، براساس اعلام وزارت بهداشت فلسطین، ۵۰ درصد از دستگاههای دیالیز در غزه به دلیل کمبود مداوم بیکربنات سدیم که برای کار دستگاهها لازم است، بهطور کامل از کار افتادهاند.
علاوه بر این، تعداد بیمارستانهای مجهز به رسیدگی به بیماران نارسایی کلیه از ۷ به ۴ کاهش یافته است و برخی از آنها، مانند مرکز دیالیز نورا الکعبی، توسط نیروهای صهیونیست در طول جنگ تخریب شدهاند.
پیامدهای این امر به این معنی است که بیماران نارسایی کلیه با سرعت نگرانکنندهای در غزه در حال مرگ هستند؛ آمار وزارت بهداشت نشان میدهد که قبل از جنگ هزار و ۲۰۰ بیمار نارسایی کلیه وجود داشته است.
طبق گزارش مرکز حقوق بشر فلسطین، این تعداد اکنون پس از مرگ بیش از ۴۷۰ بیمار، به دلیل از دست دادن جلسههای دیالیز و کمبود داروهای ضروری، به حدود ۷۰۰ بیمار کاهش یافته است.
رئیس بخش کلیه بیمارستان الاقصی در مرکز غزه، یکی از ۴ بیمارستانی است که هنوز میتواند بیماران نارسایی کلیه را در غزه درمان کند، گفت: ما ۵۱ دستگاه دیالیز داریم، اما ۲۵ مورد از آنها کاملا از کار افتادهاند؛ این امر فشار شدیدی بر این مرکز وارد کرده و بر ۲۴۰ بیمار تحت درمان در آنجا تاثیر منفی گذاشته است.
این مرکز مجبور شده است هم تعداد جلسههای ارائه شده در هر هفته و هم مدت زمان هر جلسه را کاهش دهد.
عوارض پزشکی در بین بیماران در حال افزایش است: ضعف عمومی، تنگی نفس، مشکلات قلبی و ریوی و سطح بالای خطرناک پتاسیم در خون.
رئیس بخش کلیه بیمارستان الاقصی کاملا واضح تایید کرد که این وضعیت جان صدها بیمار را در معرض خطر مستقیم قرار میدهد.
عدم دسترسی به درمان در مراکز دیالیز غزه، یک مسئله رایج در سراسر سیستم مراقبتهای بهداشتی نوار غزه است.
جنگ رژیم صهیونیستی علیه غزه بیش از ۴۳ هزار نفر را در غزه با جراحتهایی که سازمان جهانی بهداشت (WHO) آن را «تغییر دهنده زندگی» توصیف کرده، به جا گذاشته است؛ ازجمله هزاران آسیب شدید اندام که منجر به قطع عضو و معلولیت دائمی شده است در این قرار دارند.
حتی پس از درمان آسیب اولیه، فلسطینیهای غزه که دچار قطع عضو شدهاند، با چالش جدیدی روبهرو میشوند: توانبخشی و دسترسی به وسایل کمکی اولیه برای حرکت.
یک فیزیوتراپیست در خان یونس، جنوب غزه، درباره اینکه کمبود پروتز، ویلچر و عصا به بخشی از واقعیت روزانه بیماران تبدیل شده و تقاضا بسیار بیشتر از عرضه است، توضیحاتی داد.
وی گفت: کمبود آشکار و عمدهای در زمینه وسایل کمک حرکتی وجود دارد؛ بسیاری از بیماران مدت طولانی منتظر میمانند و برخی هیچ چیزی دریافت نمیکنند؛ این کمبود نه تنها بر رنج جسمی تاثیر میگذارد، بلکه مسیر زندگی بیمار را کاملا تغییر میدهد؛ در نهایت، دسترسی به ابزارهای توانبخشی مناسب میتواند تعیین کند که آیا بیمار قادر به بهبودی و رسیدن به نوعی زندگی مستقل است یا خیر.
این فیزیوتراپیست در ادامه تصریح کرد: ما برنامههای درمانی ایجاد میکنیم، اما بدون ابزارهای کمکی مناسب نمیتوانیم به نتایج مطلوب برسیم و پیشرفت همچنان محدود است؛ مراکز توانبخشی در غزه با منابع محدود فعالیت میکنند و نمیتوانند کمبود عمده تجهیزات ضروری را جبران کنند و این امر شکاف آشکاری را در سیستم درمانی ایجاد میکند.
با توجه به منابع محدود غزه، تمرکز اغلب بر اولویتبندی درمان آسیبهای جسمی بوده است، اما بحران مراقبتهای بهداشتی در سرزمین فلسطین به همین جا ختم نمیشود و به آسیبهای روانی و اجتماعی که نتیجه طبیعی تقریبا ۳ سال جنگ ویرانگر است، گسترش مییابد.
یک متخصص همکار یک سازمان بینالمللی ارائهدهنده حمایت روانی، گفت: همه در این شرایط به حمایت روانی نیاز دارند و این نیاز ادامه خواهد داشت و سلامت روان را به اولویتی تبدیل میکند که باید به آن پاسخ داده شود.
وی اختلالهای گستردهای ازجمله افسردگی، اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه، بیخوابی و حملههای هراس و همچنین مشکلاتی در بین کودکان مانند شب ادراری، رفتار پرخاشگرانه، مشکل در تمرکز، کابوسهای مکرر و دلبستگی بیش از حد به مراقبان را مشاهده کرده است.
در حالی که ارائه حمایت به افرادی که از این اختلالها رنج میبرند ضروری است، وی تصریح کرد که کارکنان سلامت روان با چالشهای عمدهای ازجمله فشار روانی مداوم، فقدان ایمنی، تقاضای بالا، کمبود منابع و دشواری در دسترسی به بیماران روبهرو هستند.