بحران انسانی و نقض گسترده حقوق بشر در بزرگترین بازداشتگاه مهاجرتی آمریکا
انتشار گزارش مشترک چند نهاد حقوق بشری پرده از فاجعهای انسانی در بزرگترین مرکز نگهداری مهاجران در امریکا برداشته است.
این گزارش ۸۴ صفحهای به همراه جزییات منتشرشده توسط آسوشیتدپرس، وضعیت هولناک حاکم بر بازداشتگاه مهاجرتی کمپ ایست مونتانا واقع در پایگاه فورت بلیس ارتش آمریکا را در شهر الپاسو ایالت تگزاس مستند کرده است؛ مرکزی که به عنوان نمادی از پیامدهای سیاستهای سختگیرانه مهاجرتی دولت ترامپ معرفی میشود.
براساس تحقیقات میدانی و مصاحبه با بازداشتشدگان، خشونت فیزیکی و روانی در کمپ ایست مونتانا نه یک اتفاق نادر، بلکه بخشی از رویه معمول روزانه است.
حدود ۹۰ درصد از بازداشتشدگانی که با آنها مصاحبه شده (۶۴ نفر از ۷۱ نفر)، تایید کردهاند که یا خود شخصا توسط نگهبانان مورد ضربوشتم شدید قرار گرفتهاند و یا شاهد تعرض فیزیکی به دیگران بودهاند.
نگهبانان که بهطور معمول با لباسهای تماما سیاه، ماسکهای پوشاننده صورت و بدون برچسب حاوی نام خود در گروههای ۱۵ تا ۲۰ نفره به بندها هجوم میبرند، از باتوم و شوکر برای سرکوب هرگونه اعتراض استفاده میکنند. این خشونتها حتی به مرگ مهاجران در بازداشت نیز ختم شده است؛ از جمله پرونده مرگ تکاندهنده جراردو لوناس کامپوس در ژانویه ۲۰۲۶ (دی/بهمن ۱۴۰۴) در سلول انفرادی. شاهدان گزارش دادند نگهبانان پس از درخواست دارو از سوی او، وی را مورد ضربوشتم شدید قرار داده و با وجود فریادهایش مبنی بر اینکه «نمیتوانم نفس بکشم»، او را خفه کردهاند.
شرایط غیرانسانی، محرومیت از نور خورشید و فوریتهای پزشکی
بازداشتگاه ایست مونتانا که گنجایش نگهداری تا ۵ هزار نفر را دارد، از سازههای چادری بزرگ و موقت تشکیل شده که در هر بخش آن تا ۷۲ نفر در فضایی بسیار تنگ و کثیف زندگی میکنند. گزارشها نشان میدهد مهاجران در محیطی آلوده و واحدهای غیرمناسب نگهداری میشوند و حتی به ابتداییترین امکانات بهداشتی مانند صابون و مواد ضدعفونیکننده دسترسی ندارند.
بسیاری از بازداشتشدگان هفتهها و حتی ماهها بدون دسترسی به نور خورشید، هوای تازه یا فضای باز در سالنها حبس شدهاند.
علاوه بر این، غذای فاسد و یخزده، فواصل طولانی و ۱۲ ه میان وعدههای غذایی، و بیتوجهی مطلق به وضعیت بیماران خاص (مانند مبتلایان به دیابت) به یک رویه تبدیل شده است.
سیستم فوریتهای پزشکی و درمانی عملا کارایی ندارد و درخواستهای دارویی یا پزشکی مهاجران بهطور معمول با رفتارهای تنبیهی و خشونتآمیز نگهبانان مواجه میشود.
ناپدیدسازی قهری، اخراج اجباری و نقض معاهدات بینالمللی
بسیاری از مهاجران بازداشتشده اظهار داشتهاند که فرآیند بازداشت و انتقال آنها بیشتر به «آدمربایی» شبیه بوده است؛ افسران بدون معرفی خود، افراد را حتی با وجود ارائه مدارک اقامت قانونی، در خیابانها، محل کار یا ایستهای بازرسی بازداشت کرده و بدون امکان برقراری ارتباط با خانواده یا وکیل به این کمپ منتقل کردهاند.
سیستم ردیابی دولتی نیز مشخصات این افراد را ثبت نمیکند تا خانوادهها نتوانند ردی از بستگان خود پیدا کنند؛ موضوعی که طبق قوانین بینالمللی مصداق بارز ناپدیدسازی قهری به شمار میرود.
همچنین، بازداشتشدگان (بهویژه اتباع کوبایی و ونزوئلایی) تحت فشار، تهدید به خشونت، تعقیب کیفری و بازداشت نامحدود قرار میگیرند تا پروندههای پناهندگی خود را رها کرده و اخراج اجباری به کشورهای ثالث ناامن را بپذیرند.
بازرسان داخلی اداره مهاجرت آمریکا (ICE) نیز وجود دستکم ۴۹ تخلف و نقص جدی در حوزههای امنیت، مراقبتهای پزشکی و استفاده غیرمجاز از زور را در این مرکز تایید کردهاند؛ موضوعی که باعث شده نهادهای حقوق بشری خواستار تعطیلی فوری این کمپ و محاکمه عاملان این جنایات شوند.