مواجهه سودان با بزرگترین بحران آوارگی داخلی در جهان
صندوق کودکان سازمان ملل (یونیسف) اعلام کرد که سودان با بزرگترین بحران آوارگی داخلی در جهان مواجه شده است و تخمین زده میشود که بیش از ۹ میلیون نفر در ۱۸ ایالت در بحبوحه حدود ۳ سال درگیری مداوم، آواره شدهاند.
این آژانس در بیانیهای اعلام کرد: نزدیک به ۳ سال است که کودکان سودانی با یک وضعیت اضطراری بشردوستانه رو به وخامت ناشی از خشونت، آوارگی، بیماری و گرسنگی گسترده مواجه هستند.
یونیسف اعلام کرد که همچنان با شرکای خود در محل فعالیت میکند تا خدمات نجاتبخشی را به کودکان و خانوادههای آسیبدیده از بحران، از جمله مراقبتهای بهداشتی و تغذیهای، دسترسی به آب سالم، حمایت روانی-اجتماعی و آموزش، ارائه دهد.
با این حال، این آژانس هشدار داد که بحران در سودان همچنان بهشدت با کمبود بودجه مواجه است که توانایی فعالان بشردوستانه را برای پاسخگویی به نیازهای رو به رشد محدود میکند.
یونیسف با تاکید بر اینکه کودکان سنگینترین بار این درگیری را به دوش میکشند، بر نیاز فوری به صلح و ثبات پایدار در سراسر کشور تاکید کرد.
از ۱۵ آوریل ۲۰۲۳ (۲۶ فروردین ۱۴۰۲)، ارتش سودان و نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) درگیر جنگی شدهاند که میانجیگریهای منطقهای و بینالمللی نتوانسته به آن پایان دهد. این درگیری هزاران کشته برجای گذاشته است.
در همین حال، در اردوگاههای آوارگان در سراسر سودان، خانوادههایی که از جنگ فرار کردهاند، اکنون با بحران جدیدی روبهرو هستند. برنامه جهانی غذا (WHO) شروع به کاهش جیره غذایی تا نصف کرده و هشدار داده است که بدون ۶ میلیون دلار بودجه فوری، کل سیستم توزیع غذا تا ژوئن ۲۰۲۶ (خرداد/تیر ۱۴۰۵) فرو خواهد پاشید و میلیونها نفر را در گرسنگی رها خواهد کرد، زیرا توجه بینالمللی به یکی از بزرگترین فجایع انسانی جهان کاهش یافته است.
این کاهشها از قبل آغاز شده است. به گفته امدادگران محلی، منابع پروتئینی مانند عدس و لوبیا از توزیعهای ژانویه (دی/بهمن) حذف شدهاند.
آنچه باقی مانده است به سختی میتواند ۱۵ روز در سیستمی که برای تآمین تغذیه ماهانه طراحی شده است، زندگی را تامین کند.
بحران پس از سقوط الفاشر به دست نیروهای پشتیبانی سریع در اکتبر ۲۰۲۵ (مهر/آبان ۱۴۰۴) تشدید شد و موج جدیدی از آوارگان را به اردوگاههایی فرستاد که از قبل بیش از ظرفیتشان پر شده بودند.
اردوگاههای منطقه الدبا اکنون میزبان حدود ۵۷ هزار آواره هستند که از دارفور و کردفان گریختهاند و هزاران نفر روزانه پس از سفرهای دشوار در سراسر سودان به آنجا میرسند.
این هجوم، برنامه جهانی غذا را مجبور به انتخابهای غیرممکن کرده است؛ انتقال کمکها از برخی اردوگاهها برای تغذیه آوارگان جدید، و در واقع تصمیمگیری در مورد اینکه کدام جمعیتها رها شوند.