در عقد مُزارعه ممكن است هر یك از بذر و عوامل مال مُزارع باشد یا عامل در این صورت نیز حِصّه مشاع هر یك از طرفین بر طبق قرارداد یا عرف بَلَد خواهد بود....
در عقد مُزارعه لازم نیست كه متصرف زمین مالك آنهم باشد ولی لازم است كه مالك منافع بوده باشد یا بعنوانی از عناوین از قبیل ولایت و غیره حق تصرّف در آنرا داشته باشد....
زمینی كه مورد مُزارعه است باید برای زَرع مقصود قابل باشد اگر چه محتاج به اصلاح یا تحصیل آب باشد و اگر زَرع محتاج بعملیاتی باشد از قبیل حفر نهر یا چاه و غیره و عامل در حین عقد جاهل بآن بوده باشد حق فسخ...
نوع زَرع باید در عقد مُزارعه معین باشد مگر اینكه بر حسب عُرف بَلَد معلوم و یا عقد برای مطلق زراعت بوده باشد در صورت اخیر عامل در اختیار نوع زراعت مختار خواهد بود....
عقد مُزارعه عقدی است لازم....
هر یك از مالك عامل و مزارع میتواند در صورت غبن معامله را فسخ كند....
هر گاه زمین بواسطه فقدان آب یا علل دیگر از این قبیل از قابلیت انتفاع خارج شود و رفع مانع ممكن نباشد عقد مُزارعه منفسخ میشود....
اگر شخص ثالثی قبل از اینكه زمین مورد مُزارعه تسلیم عامل شود آنرا غصب كند عامل مختار بر فسخ میشود ولی اگر غصب بعد از تسلیم واقع شود حق فسخ ندارد....
عقد مُزارعه بقوت متعاملین یا اَحَد آنها باطل نمیشود مگر اینكه مباشرت عامل شرط شده باشد در اینصورت بفوت او منفسخ میشود....
هر گاه كسی بمدت عمر خود مالك منافع زمینی بوده و آنرا بمُزارعه داده باشد عقد مُزارعه بفوت او منفسخ میشود....