" مستنبط از مقررات مواد 491، 496، 531 و 534 اصلاحی قانون آیین دادرسی مدنی این است که قانون گزار سابقه ابلاغ در مرحله بدوی دادرسی را برای...
رایشماره : ٢٣-١٣٦٠٫٤٫٦
بسمه تعالی
رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور
" مستنبط از مقررات مواد ٤٩۱، ٤٩٦، ٥٣١ و ٥٣٤ اصلاحی قانون آیین دادرسی مدنی این است که قانون گزار سابقه ابلاغ در مرحله بدوی دادرسی را برای ابلاغ دادخواستهای پژوهشی و فرجامی کافی ندانسته و مقتضی دانسته است که در هر یک از مراحل دادرسی نشانی اقامتگاه طرف دعوی تعیین شود و از همین نظر است که قانون گزار پژوهش خواه و فرجامخواه را مکلف به تعیین محل اقامت پژوهش خوانده و فرجامخوانده کرده و عدم انجام این تکلیف را در ظرف مدت معین از موارد صدور قرار رد دادخواستهای پژوهشی و فرجامی قرار داده است بنا به مراتب مزبور دادنامه ۲۰۹ ١٣٥٦٫٣٫٢ شعبه دوم دادگاه شهرستان تهران صحیح و مطابق با موازین قانونی است.
این رأی بر مبنای ماده سوم از مواد اضافه شده به قانون آیین دادرسی کیفری مصوب یکم مرداد ۱۳۳۷ و در جلسه مورخ ١٣٦٠٫٤٫٦ هیأت عمومی دیوان عالی کشور صادر گردیده و از طرف دادگاهها باید در مورد مشابه پیروی شود.
هیأت عمومی دیوان عالی کشور