( فقه) لفظی است که معنی آن نزد شنونده به هیچوجه معین نباشد مانند کلمه یکی در این شعر:
یکی راعی بر ستون بسته بود همه شب پریشان و دلخسته بود
لفظی که معنی آن نزد مخاطب فی الجمله معین باشد معرفه نامیده می شود مانند (شیخ) در این شعر:
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزو است