( فقه) خصوصیات مورد استعمال این اصل که ضمنأ معنی وتعریف آنرا روشن میکند چنین است:
الف – لغتی ( از هر زبان که باشد )در زمان معینی از ازمنه در معنی معینی از معانی بکار رفته است.
ب- تردیدی برای مراجعه کننده به این شکل حاصل میشود که در ازمنه سابق بر آن زمان معین هم آیا آن لغت در همان معنی به کار می رفته یا نه قبلا معنی دیگری داشته و محکوم به حکم کلی تغییر پدیده ها شده و در معنی دیگری با تغییر کم یا زیاد بکار رفته است؟
در این صورت رسم متعارف عقلا در همه جا این است که معتقد میشوند آن لغت سابق برآن هم در همان معنی بکار میرفته است.
این رسم مخصوص را اصالة عدم النقل نامند این اصل براساس استصحاب قهقری (که ازنوع استصحابات باطل است. رک. استصحاب قهقری) قرار ندارد بلکه صرفا یک رسم عقلائی مخصوص به همین مورد است.