(فقه) در دوره بنی عباس برای پاره ی از گروهها مقررات خاصی پیش بینی شده بود و امتیازات بیشتر ازآنچه که درقانون برای مسلمین بود برای آنان مقررشد ازجمله عمال عالیرتبه دولت که مامور رسیدگی بامور آنان بودند از دودمان خود آنان معین می گشت که او را نقیب می گفتند (مانند نقیب طالبیین و نقیب عباسیین) و این نوع ازریاست و ولایت را نقابت می گفتند ولغات نقابت ونقیب و نقیب السادات که هم اکنون مانده است یادگار آن عهد است. نقیب درلغت بمعنی رئیس است و اشتقاق آن از نقب به معنی طریق است زیرا رئیس قوم باید بطرق و مکنونات قوم خود وارد باشد.