( مدنی- فقه ) نذر آن است که انسان فعل یا ترک عملی را بمنظورسپاس نعمت یا دفع بلا یا کف نفس در مقابل خداوند بر خود حتم کند ترتیب نذرکردن چنین است که نذر کننده می گوید: خدا را برذمه باد که اگرفلان عمل را بجا آورم یا ترک کنم ویا اگر ازامتحان قبول شوم پیاده به کعبه روم ویا هزینه تحیل دو دانشجو راتا فراغت ازتحصیل بدهم یا دانشگاهی بنا کنم (ماده 33 قانون ثبت).نذرکننده باید محجور نباشد و قاصد وغیر مکره باشد و مورد نذر باید مقدور ودارای رجحان ومزیتی باشد وکارعبث و بیهوده نباشد.