( فقه- مدنی) صفت عقد یا ایقاعی است که اقدام کننده بآن نتواند بقصد یکطرفی خود آنرا فسخ کند. عکس آنرا جائز گویند (ماده 185- 219 ق- م). ( فقه) هرگاه دو چیز را در نظر بگیریم یکی(الف)و دیگری( ب) و وضع آن دو طوری باشد که هر وقت(الف) وجود پیدا کند (ب) هم وجود پیدا کند در اینصورت(الف) را ملزوم و( ب) را لازم نامند و رابطه بین آن دو را ((لزوم)) خوانند.