( فقه) قبولی که حاکی ازرضای قبول کننده است بدون اینکه آن رضا همراه قصد انشاء باشد چنانکه گویند اجازه عقد فضولی از طرف مالک یک قبول رضائی است یعنی او عقد را قبول میکند و بآن رضایت میدهد ولی قصد انشاء نمیکند. وجود رضای بدون قصد انشاء درعقود محل اختلاف است. ( رک. قبول انشائی)