( کلام- فقه) یکی از قواعد قدیمی در کلام و فقه اسلام است که امروزه متروک است. خلاصه اش این است که نظر بمفاد بسیاری از مدارک نقلی و عقلی خداوند به بندگان خود لطفه دارد وفقهاء از لوازم این قاعده( که بقاعده لطف موسوم شده است) در استنباطات فقهی استفاده می کردند از جمله در اجماع لطفی. (رک. اجماع حسی )