(فقه )عقدی است که منشاء اصلی آن اذن مالک( یا قائم مقام او) است و هیچگونه تعهد برای عاقد ایجاد نمیکند مانند عاریه ودیعه. درمقابل عقدعهدی استعمال میشود. عقد اذنی را پاره ای از فقهاء حقیقتأ عقد نمیدانند. انتقاد- هر اثرحقوقی که موقوف بتراضی طرفین باشد عقد است بنابراین ودیعه و عاریه هم عقد محسوب میشوند.