(فقه) عملی است که شاهد بموجب آن علم بچیزی پیدا میکند که امکان دارد بعدها همان چیز مورد شهادت قرار گیرد. بنابراین تحمل شهادت شرط اداء شهادت (شهادت دادن) است شرائطی که قانون برای شهود ذکر میکند مربوط به زمان اداء شهادت است( ماده 1313 ق - م) نه زمان تحمل شهادت مگر اینکه صریحا قانون شرط تحمل شهادت را بیان کند.