(فقه) فعل ویا ترکی که معصوم (ع) برآن آگاه شده و آنرا مورد نهی قرار نداده باشد چنانکه مستفاد از تاریخ این است
که در زمان پیغمبر(ص) برای انعقاد عقود متعارف( مانند بیع و رهن واجاره و غیره )صیغه خاصی از الفاظ درعقود بکار نمی رفت واین امر مورد نهی هم قرار نگرفت با اینکه موضوع از موضوعات شایع (عام البلوی) در بین مردم هم بود واین خود دلیل ایست که عقود در تحقق خود نیاز بصیغ مخصوص ندارند.