(مدنی – فقه) رضائی که مقرون بقصد انشاء نباشد دو قسم است:
الف - رضای اظهار شده مانند رضای مالک درموقع اجازه عقد فضولی.
ب - رضای اظهار نشده که آنرا رضای فعلی باطنی هم مینامند وآن رضائی است موجود در قلب که هنوز بمرحله ابراز نرسیده است. (مراتب بالا فرع تغایر قصد انشاء و رضا است.)