(مدنی – فقه) یکنوع حق عینی است که ازجهت سبقت شخص نسبت بآن عین که درمعرض حیازت جمعیتی معین قرارگرفته است بیدا میشود مانند حق اولویت ناشی از تحجیر در اراضی موات و حق اولویت در صندلی های نصب شده در پارک شهر برای کسی که روی آنها نشسته است و امثال اینها (ماده 142 ق- م)