(فقه) درعلم درایه تعبیرات متداولی است که نزد اهل این فن دلالت برصفتی در راوی حدیث می کند که بعلت دارا بودن آن صفت نباید بحدیث وروایت او اعتماد کرد از قبیل عبارات: ضعیف - کذاب - وضاع حدیث - غالی - مضطرب الحدیث - منکر الحدیث - متروک - مرتفع القول- متهم - ساقط - واهی- لاشیئی - لیس بذلک الثقه و مانند این امور.