یعنی پی نهادن وایجاد نمودن است. (فقه) بمعنی وضع قانونی است که در عرف و عادت و جود نداشته است و در همین معنی است که می گویند: حکم تاسیسی (یعنی قانونی که درعرف وجود نداشته و شارع آنرا ابتداء تاسیس ومقرر داشته است.) اصطلاح بالا در مقابل ((امضا)) استعمال می شود.