ماده 100 دستور موقت
۱ ریيس رکن قضایی و در غياب وی معاون او اختيار دارند تا هر زمان که ضرورت اقتضا نماید به منظور اجرای عدالت ، حفظ نظم ، ممانعت از بروز زیان جبران ناپذیر و یا مستنداً به دلایل امنيتی ، مبادرت به صدور دستور موقت بنماید و در موارد فوق ، الزامی برای استماع اظهارات طرفين قبل از صدور دستور موقت نيست اما به هرحال دستور موقت صادره باید متکی به دلایل ، مستندات و استدلال قوی و کافی باشد .
2 دستور موقت تا سی روز اعتبار دارد و بنابر ضرورت و در صورت وجود دلایل کافی حداکثر تا ده روز دیگر قابل تمدید است و چنانچه تا پایان مدت اعتبار دستور موقت ، رای نهایی صادر نشود و یا رای برائت صادر شود ، دستور موقت مذکور خود به خود از درجه اعتبار ساقط و از آن رفع اثر می شود . در صورت صدورحکم محکوميت ، ميزان محروميت ناشی از اجرای دستور موقت درهنگام اجرای رای محاسبه و از آن کسر خواهد شد.
3 دستور موقت صادره از سوی رکن قضایی بدوی بلافاصله اجرا می شود ، اما در عين حال ظرف دو روز بعد از ابلاغ ، قابل تجدیدنظر خواهی در کميته استيناف می باشد . این تجدیدنظر خواهی موجب توقف اجرای دستور موقت نخواهد شد .
4 تجدیدنظرخواهی از دستور موقت رایگان است و باید بصورت مکتوب باشد . ریيس کميته استيناف و در غياب وی معاون ، باید ظرف سه روز کاری و خارج از نوبت به این درخواست رسيدگی و مبادرت به اتخاذ تصمييم نمایند .
5 در صورت احراز عدم وجود شرایط لازم برای صدور دستور موقت ، ریيس کميته استيناف یا معاون با صدور رای از دستور موقت رفع اثر می نماید و این رای بلافاصله اجرا می شود .