ماده2ـ رنگهای بکاررفته در یک علامت ایمنی، معرف ماهیت اصلی علامت مربوطه و شدت و نوع خطری که افراد در معرض آن هستند، بوده و بایستی هر یک از رنگهای مشخص شده زیر بعنوان رنگ اصلی در تابلوی علایم و اتیکتهای ایمنی مربوطه بکار روند:
الف ـ قرمز: به عنوان رنگ اصلی برای مشخص کردن تابلوی علایم و اتیکتهای خطر و نیز در مواقع لزوم بعنوان رنگ زمینه علایم ایمنی حریق.
ب ـ نارنجی: بعنوان رنگ اصلی برای مشخص کردن تابلوی علایم و اتیکتهای هشداردهنده و نیز علایم ایمنی خطرات بیولوژیکی.
پ ـ زرد: به عنوان رنگ اصلی برای مشخص‌کردن تابلوهای علایم و اتیکتهای احتیاط.
ت ـ سبز: به عنوان رنگ اصلی در علایم دستورالعملهای ایمنی، علایم مربوط به نشان‌دادن محل تجهیزات و امکانات کمکهای اولیه و علایم نشان‌دهنده جهت خروج اضطراری.
ث ـ آبی: به عنوان رنگ اصلی در علایم آگاه کننده.
ج ـ ارغوانی: برای مشخص کردن علایم خطرات تشعشعی و تابشی.
تبصره ـ در مواردی که در قسمت کادر تصویری علایم ایمنی فوق‌الذکر از اشکال هندسی دایره و مثلث با رنگهای قرمز، آبی و زرد استفاده می‌شود (که ممکن است در برخی مواقع رنگ آنها با رنگ اصلی تابلوی علامت یا اتیکت ایمنی هم تفاوت داشته‌باشد)، در اینصورت:
الف ـ اگر ممنوعیت از انجام عملی مدنظر باشد بایستی نشانه تصویری عمل مربوطه به رنگ سیاه روی یک دایره با زمینه سفید و حاشیه و خط مورب (از چپ به راست) به رنگ قرمز استفاده شود.
ب ـ اگر الزام به انجام عملی مدنظر باشد بایستی نشانه تصویری عمل مربوطه به رنگ سفید روی یک دایره با زمینه آبی بکار گرفته شود.
ج ـ در صورت نشان دادن وجود یک خطر خاص بایستی نشانه تصویری خطر مربوطه به رنگ سیاه روی یک مثلث با زمینه زرد و حاشیه سیاه استفاده شود.