ماده 60 - کارکنان وظیفه فراری در زمان صلح، هرگاه شخصاً خود را معرفی و مشغول خدمت شوند، به ترتیب زیر با آنان رفتار می شود:
الف: چنانچه برای اولین مرتکب فرار از خدمت شده و ظرف مدت شصت روز از شروع غیبت مراجعت نمایند، بدون ارجاع پرونده به مرجع قضایی، هر روز غیبت و فرار، دو روز به خدمت دوره ضرورت آنان افزوده می شود. این اضافه خدمت بیش از سه ماه نخواهد بود.
ب - چنانچه پس از مدت یاد شده در بند (الف) این ماده، خود را معرفی کنند و یا سابقه فرار از خدمت داشته باشند به حکم دادگاه به حبس از دو تا شش ماه محکوم می گردند.
ج - چنانچه در زمان جنگ یا بسیج و فراخوان عمومی یا هنگامی که یگان مربوط در آماده باش رزمی باشد و ظرف حداکثر دو ماه از تاریخ شروع جنگ یا بسیج و فراخوان عمومی یا اعلام آماده باش رزمی خود را معرفی کنند، از تعقیب و کیفر معاف خواهند بود. در صورتی که معرفی پس از مدت مذکور باشد یا در این مدت و یا پس از آن دستگیر شوند، حکم فراری در زمان جنگ را خواهند داشت.
تبصره 1 - فراریان مشمول بند (الف) فوق، در صورتی که مدعی عذر موجهی باشند، ادعای آنان در هیأتی که با شرکت فرماندهان و مسؤولان عقیدتی سیاسی و مسؤولان حفاظت یا معاونان آنان در سطح لشگرها، تیپهای مستقل، نواحی انتظامی و رده های همطراز و بالاتر تشکیل می گردد، بررسی شده و نظر اکثریت قطعی است. در صورت عذر موجه به تشخیص هیأت مذکور، به تناسب روزهای موجه، از اضافه خدمت وی کسر می گردد.
تبصره 2 - در صورتی که انجام بقیه خدمت این افراد مورد رضایت فرماندهان باشد، ممکن است با تصویب هیأت یاد شده، در تبصره (1) ، تمام یا قسمتی از اضافه خدمت مزبور بخشیده شود.
تبصره 3 - دستورالعمل بند (الف) و تبصره های این ماده ظرف سه ماه پس از تصویب این قانون، توسط ستادکل نیروهای مسلح تهیه و تصویب وابلاغ می شود.