مُزارعه عقدی است كه بموجب آن اَحَد طرفین زمینی را برای مدت معینی بطرف دیگر میدهد كه آنرا زراعت كرده و حاصل را تقسیم كنند....
در عقد مُزارعه حِصّه هر یك از مُزارع و عامل باید بنحو اشاعه از قبیل رُبع یا ثُلث یا نصف و غیره معین گردد و اگر بنحو دیگر باشد احكام مُزارعه جاری نخواهد شد....
در مُزارعه جائز است شرط شود كه یكی از دو طرف علاوه بر حِصّه از حاصل مال دیگری نیز بطرف مقابل بدهد....
در عقد مُزارعه ممكن است هر یك از بذر و عوامل مال مُزارع باشد یا عامل در این صورت نیز حِصّه مشاع هر یك از طرفین بر طبق قرارداد یا عرف بَلَد خواهد بود....
در عقد مُزارعه لازم نیست كه متصرف زمین مالك آنهم باشد ولی لازم است كه مالك منافع بوده باشد یا بعنوانی از عناوین از قبیل ولایت و غیره حق تصرّف در آنرا داشته باشد....
زمینی كه مورد مُزارعه است باید برای زَرع مقصود قابل باشد اگر چه محتاج به اصلاح یا تحصیل آب باشد و اگر زَرع محتاج بعملیاتی باشد از قبیل حفر نهر یا چاه و غیره و عامل در حین عقد جاهل بآن بوده باشد حق فسخ...
نوع زَرع باید در عقد مُزارعه معین باشد مگر اینكه بر حسب عُرف بَلَد معلوم و یا عقد برای مطلق زراعت بوده باشد در صورت اخیر عامل در اختیار نوع زراعت مختار خواهد بود....
عقد مُزارعه عقدی است لازم....
هر یك از مالك عامل و مزارع میتواند در صورت غبن معامله را فسخ كند....
هر گاه زمین بواسطه فقدان آب یا علل دیگر از این قبیل از قابلیت انتفاع خارج شود و رفع مانع ممكن نباشد عقد مُزارعه منفسخ میشود....