بعد از اینكه ضمان بطور صحیح واقع شد ذمّه مضمونعنه بری و ذمه ضامن بمضمونله مشغول میشود....
تعلیق در ضمان مثل اینكه ضامن قید كند كه اگر مدیون نداد من ضامنم باطل است ولی التزام بتأدیه ممكن است معلق باشد....
تعلیق ضمان بشرایط صحت آن مثل اینكه ضامن قید كند كه اگر مضمونعنه مدیون باشد من ضامنم موجب بطلان آن نمیشود....
ضمان عقدی است لازم و ضامن یا مضمونله نمیتوانند آن را فسخ كنند مگر درصورت اعسار ضامن بطوریكه در ماده 690 مقرراست یا در صورت بودن حق فسخ نسبت بدین مضمونله و یا در صورت تخلف از مقررات عقد....
هر گاه ضَمان مدت داشته باشد مضمونله نمیتواند قبل از انقضاء مدت مُطالبه طلب خود را از ضامن كند اگر چه دین حالّ باشد....
در ضَمانِ حال مضمونله حق مُطالبه طلب خود را دارد اگر چه دین مؤجّل باشد....
ضَمانِ مطلق محمول بحالّ است مگر آنكه بقرائن معلوم شود كه مؤجّل بوده است....
ضَمان مؤجّل بفوتِ ضامن حالّ میشود....
(منسوخه 14ˏ08ˏ1370)- هر گاه دین مدت داشته ولی ضمان حال باشد بعد از ضمان مضمونله حق مطالبه از ضامن دارد....
اگر مضمونله ذمه مضمونعنه را بری كند ضامن بری نمیشود مگر اینكه مقصود ابراء از اصل دین باشد....